OJCA RAJ

Obrazek z bladego świtu (naszego - czyli pi razy oko godz. 9). Ojciec w wannie tyłek moczy, wparowuje młodsza. "Tatuśśśśśśś, tatuśśśśśśśśś". Żeby sobie poszła i poczytać dała w spokoju wręczam jej pałkę do uszu polerowania. Majtek bierze, wkłada gdzie trzeba i szoruje.

Dwie z tego dygresyjki się wyłaniają. Jedna taka, że cholera naśladuje i jak kiedyś sobie w nosie grzebałem (przyznaję nie bez wstydu, ale to w domu było, nie publicznie i do tego nie gluta, a ranę miałem - za ten naturystyczny opis serdecznie przepraszam, ale szczerość na tym blogu jest zawsze na pierwszym miejscu...:-)) to Majtek robi to od czasu do czasu teraz, patrząc na mnie tak jakby się braw spodziewała. I wiecie co - jest za co owację intonować - dziecko może schować w nosie 3/4 palca wskazującego - serio!

Druga dygresyjka jest taka, że mam zazwyczaj wielką pretensję do Najwspanialszej Matki Globu o brak konsekwencji wszelakiej, np. co moim zdaniem wyrokuje jęczeniem spazmatycznym w formie wymuszania, a sam jestem dupa a nie konsekwentny ojciec, bo swego czasu kategorycznie zabroniłem dzieciom bawienia się pałkami do uszu, a teraz o tym piszę niczym o zdarzeniu dumę wywołującym.

Tyle dygresyjek konkludujących, teraz summa summarum.

PS1: Natchnęła mnie powyższa "dyskusyjka" na facebooku. Kolega nie tata skrobnął, ze był świadkiem spazmu, wywołanego konsekwentnym zakazem rodziców dziecka. A jak już tak, to ewentualnie zapraszam, furrory tam nie ma, ale zawsze... raj na facebooku

PS2: Prawdziwa duma to nie z pałki w uchu ale... - położyć dziecko z lekką temperaturą, kaszlące duszącym charkotem, przedsięwziąć środki zapobiegawczo-lecznicze, obudzić się z dzieckiem w łóżku u boku, uśmiechniętym, zimnym na czole, bez-glutowym i bez-chrychowym.

Yeah!

Przez krótką chwilę załóżmy, że ludzie zajmujący się profesją tak ważną jak leczenie ludzi, mają do tego nie tylko powołanie, ale i potrzebną wiedzę. W tej wywołanej chwili przypomina się czas jakiś pi razy oko trzy lata temu, kiedy doczekawszy się Hanuty odkryłem dzięki niej i wraz z nią tzw. prywatną służbę zdrowia. Uznawałem to za cud, że pozbawiwszy się kilkudziesięciu złotych z pensji dostałem kartę, na niej telefon, oddzwaniają, na godzinę, przyjmują, rach-ciach bez kolejek, bez siedzenia w zapyziałych korytarzach tzw. państwowej służby zdrowia, blisko domu, że bliżej się nie da.

Krótka chwila minęła, tak jak fascynacja. Może kiedyś było fajnie, teraz nie jest. Dlaczego?

Na początek dwa przykłady, jeden znacie - pan ortopeda z wielce szanowanego prywatnego Centrum, który przyjął pięciomiesięczną Majtkową, a potem bał się jej dotknąć, nie zbadał nawet, a gdy jej zakładaliśmy szynę Koszli to bez wstydu zapytał, czy może zerknąć, bo nigdy nie widział. MY U NIEGO BYLIŚMY, ŻEBY ZOBACZYŁ, CZY SZYNA KOSZLI JEST KONIECZNA!
Po kilku dniach w państwowym centrum czekając w ogonku (a jakże!) do rejestracji zobaczyliśmy z Najwspanialszą Matką Globu jego nazwisko na kartce - specjalista od barków. Przepraszam - ale kto go do cholery zatrudnił jako ortopedę dziecięcego w szanowanym prywatnym Centrum?

Drugi przykład z ostatnich dni - pisałem, że Hanuta miała zapalenie zatok. No miała - według pani lekarz z prywatnej przychodni, która usłyszawszy o objawach (zatkana, boli głowa, gorączka) tak właśnie orzekła. Dodając, że na dwór nie wychodzić, bo "zatoki tego nie lubią". No to wysyłam sms-a do szefa, że mnie nie będzie, bo córa ma zapalenie zatok. Odpisuje (też tata): - A ja jak chciałem wymusić, żeby zrobili mojej córce prześwietlenie zatok to mi powiedzieli, że takie dziecko nie ma zatok.

No i obaj nie wiedzieliśmy, z którego lekarz zrobił kretyna. Obstawiałem po cichu, że z niego, bo może się lekarzom nie chciało badania przeprowadzić. Utwierdziłem się nawet w przekonaniu o istnieniu zatok, gdy poszliśmy z Hanutą tydzień później na kontrolę. Na hasło, że dziecko miało zapalenie zatok inna lekarka z tej samej szanowanej przychodni prywatnej nawet się nie zająknęła, a co dopiero mówić o poprawianiu błędu.
Czy gdyby dziecko nie miało zatok, to by o tym powiedziała?

No i ostatnio kolega się wpisał pod tym blogiem, że hej ho bratku jeden Hance to trza jeszcze parę latek do wykształcenia zatok. Dla pewności żony nawet się dopytał (pozdrawiam serdecznie!) czy dobrze pamięta nauki medyczne. Dzieci nie mają zatok.
Wiecie co? Nie wpiszę tego w google, żeby sprawdzić, bo jeśli portale pseudo-lekarskie prowadzą ci sami lekarze, co Hankę na zapalenie zatok leczyli, to i tak się niczego nie dowiem.

Wniosek ostateczny i chyba nie krzywdzący, lecz po prostu prawdziwy. Kiedyś prywatna służba zdrowia była ok. Mało jej było, drogo tam było, lekarzy brała więc najlepszych i dbała o reputację. Teraz na każdym rogu w dużym mieście powstają centra, przychodnie, szpitale prywatne, które to mają wszystkie najczęściej umowy z korporacjami i firmami na zrzeszanie ich pracowników w ilościach hurtowych. Obrót mają, że hej, coraz to nowe gabinety bo popyt jest, coraz więcej trzeba lekarzy, czas wizyty najpierw skrócił się z 30 minut do kwadransa, a teraz ten kwadrans trwa minut pięć, bo pani/pan lekarz gnając z innej prywatnej przychodni do twojego super centrum prywatnego się spóźnił pół godzinki i musi nadganiać.

Zapalenie zatok, nie wychodzić, łykać, za tydzień kontrola. NASTĘPNY!

PS: A jak przyszło cholerstwo kiedyś mocne, to zamiast wykorzystać plastikową kartę i lecieć do wspaniałego Centrum prywatnego i tak wezwaliśmy naszego lekarza z przychodni publicznej do domu.

Mail w połowie tygodnia zburzył spokój. "Informuję, bla, bla, bla, że w przedszkolu wykryto przypadki ospy. Bla, bla, bla. Na razie dwa, bla, bla. Proszę obserwować dzieci, bla, bla i powiadamiać personel przedszkola, bla".

Jakoś by mnie to nie wytrąciło z pionu, gdyby nie nerwowe podrygiwanie Najwspanialszej Matki Globu. Najpierw bardziej lodowatym niż styczniowe noce głosem spytała, czy czytałem maila. Potem chichotem na skraju załamania nerwowego :-) dorzuciła, że okres wykluwania się zarazy trwa dwa tygodnie. A dziś akurat przed weekendem zburzyła spokój, forwardując maila kolejnego. Dowiedziałem się mianowicie, że skrycie dopytuje o jakie grupy w przedszkolu chodzi. Szefostwo przybytku edukacyjnego wyrecytowało - grupa Piccolo (Hanki!)i dwie inne sprawa ospy dotyczy.

A więc już jest więcej niż dwa przypadki! Epidemia! "Wiesz, na liście odbiorów dzieci z grupy Hanuty jest tylko 10 nazwisk" - dorzuca NMG. Długo był spokój, już zacząłem nawet podsumowywać tę zimę jako naprawdę ulgową jeśli chodzi o dziecięce zarazy. I mam nadzieję, że tak zostanie, ospie się nie dalim już raz, kiedy zainfekowana odprzedszkolnie była część rodziny ta druga...

A na poważnie - liczę, że może jednak jesteśmy odporni na zapowietrzenie. Majtek zdrów jak ryba, Hanuta jak dwie ryby, ale mnie coś kurna swędzi. Pewnie z brudu.

Nie będzie to notka rozrywkowa, ba - zastanawiam się nawet, czy nie nadać jej rygoru kategorii "poważna"... Ale też bez przesady. Przyznaję za to, że może pojawić się wiele (nawiasów).

Wpadam jak po ogień do żłobka (częściej zawożę, odbiór - sporadycznie). Majtek jest dostarczany na dół przybytku już w pełnym rynsztunku (okutana, zapięta, zasznurowana do wyjścia). Nim się dziecię objawi na schodach (w sensie na rękach schodzącej po schodach pani) jest czas na wymianę spostrzeżeń, informacji i uprzejmości (o charakterze i długości ustnego sms-a) z rodzicami innymi. I na takim spotkanku wyszedł temat kaszlu i inhalacji. Stojąc w gronie damskim szybko udowodniłem, że nie jestem z tych tatuśków, którzy opiekę nad dzieckiem ograniczają do przywiezienia z przedszkola i wyjścia na spacer w weekend (jeśli meczu nie ma). Wdałem się w dyskusję o inhalacji (nebulizacji - łamiąca język nazwa).

Mianowicie Hanuta z Majką wdychają sól fizjologiczną permanentnie, rano i wieczorem (bez względu czy chore są czy zdrowe). Nie ma też dla mnie większego znaczenia, czy pokój jest nawilżony (nawilżaczem), zjonizowany i zUVowany monster-maszyną (traktowana od czasu dłuższego - jeśli nie od zawsze - nie jak lek na zło, ale jako generator szumu usypiającego dzieci), zaparowany wyziewami akwariowymi (o glonojadzie innym razem).

Tak - opanował mnie świr inhalacji.

Gdy Hanuta cierpiała (naprawdę) na rozłupujący łeb ból z powodu chorych i zatkanych zatok inhalacja długa i intensywna pomogła na uruchomienie wodospadu. Zniszczyliśmy też w zarodku kaszel (który to cham po zatokach zawitał), a Majtek żłobkowy wciąż pokaźnego gluta nie wyhodował, gdyż jak tylko barwę ów katar zmienia, to bach go - nebulizatorem (fachowa analiza - nie?). I tak od miesiąca, dwóch, a może i ciut dłużej, najczęściej potrzebnym artykułem prawie spożywczym w naszym domu jest ampułka 5 ml soli fizjologicznej, która schodzi jak piwo w sklepie (częściowo wylewane przez niesforne dziecięta - sól, nie piwo).

Rys historyczny: Majtek jak wiecie w wieku tygodni trzech schwytała płuc zapalenie. Oprócz antybiotyku (prosto w łeb z igły) jedyną ponadnormatywną formą działań medycznych w szpitalu były inhalacje. Trzy razy dziennie. To po tej mało przyjemnej (aczkolwiek krótkiej) wizycie zakupiłem nebulizator/inhalator (pierwszy lepszy w pierwszej lepszej aptece, która go miała za 169 PLN (chyba), bo nie chciało mi się czekać na dostawę z Allegro, czy inaczej szukać). Przydał się natychmiast wyciagając w marcu 2009 Hanutę z pojawiającego się zapalenia oskrzeli. To była - by the way - ostatnia poważna choroba Hanuty przed zatokami w lutym 2010 już. Obie - patrzcie państwo - zwalczone głównie inhalacją.

Przesadzam z gloryfikowaniem prostego urządzenia? Może. Faktem jest jednak niezbitym (co potwierdziły dyskutantki moje w przybytku żłobkowym), że wchłanianie przez nos i paszczę soli, tudzież w skrajnym wypadku (zastosowanym dwa razy przy wymienionych Hanutowych chorobach) także leku, powoduje, że porządany efekt następuje natychmiast. Proste - syrop wyksztuśny nim zadziała to musi się wchłonąć. Tu następuje to natychmiast i nie jest najczęściej związane z wprowadzeniem obcej mikstury do organizmu.
Ponadto nie jest żadną tajemnicą, że nawilżanie jest najlepszym sposobem na uniknięcie kataru (i picie), który w naszych czasach w 50 proc. przypadków nieleczony doprowadza do jakiejś zarazy groźniejszej.

Teraz to już przesadzam na 100 proc., ale oczywiście jak ktoś mnie zapyta to odpowiem, że dzieci nie chorują, bo się inhalują, między innymi. Sam znajdę wyjątki (które regułę mi potwierdzą). Daje też często witamine C, a Hanka od pół roku pije mleko z miodem i/lub czosnkiem, a może się już tak w życiu wychorowała, że wystarczy? Jasnej odpowiedzi nie mam. Ale inhalować nie przestanę. No to wdech.

Ostatni nawias:

(w nawiasie: najfajniejsze w inhalacji jest, że dzieci ja lubią, Majtek z dziczyzną w oczach wyłącza maszynę Hance, Hanka i Majtek gryzą silikonową maskę, Hanuta kocha rozpłaszczac twarz Majki między scianą a nebulizatorem. Frajdy przy tm co niemiara, tylko bajki w TV muszą być głośniej).

A) Nikomu nic się nie stało;
B) Jest coś ważniejszego w życiu dziecka niż CbeeBies;
C) I JimJamowy maraton...;
D) Od niedzieli chodzi i mówi, że nas wszystkich lubi;

"Tato zobacz jak szybko wchodzę"

"Tato, ale to na górze łóżko jest tylko moje, nie Majki, co?"

"Tato... Mogę już iść spać? Naprawdę bardzo mi się chce"

"Dobranoc"

Zacytuję siebie, albo się powtórzę - rozwój życia małych istot wyznacza łóżko. W dwóch co najmniej wymiarach. Jednym jest czas/długość/stabilność snu dziecka, drugim - to w czym śpi i jak. O pierwszym było tu wiele, aż doszliśmy do pewnego stanu constansowego, gdzie starsza jak wstaje w nocy to tylko siku, a młoda tylko żreć, ok. 6, niestety. I niech tak już lepiej zostanie. Z drugim wymiarem potrzebna jest dłuższa wyliczanka.

Hanuta moja dorosła już jak cholera spała w łyżce szpitalnej, u boku mamy, w łóżeczku własnym, aczkolwiek czasem w poprzek, potem już normalnie, później obniżyliśmy dno, potem wyjęliśmy sztachety, żeby potwór swobodnie się po lokalu przemieszczał, wreszcie dostała łóżko "normalne", które szybko już z siostrą rozwaliły (belka ograniczająca przed wypadaniem nie sprostała wyzwaniu). Był raz-dwa epizod, że w nocy w wózku zasnęła typu a'la gondola, równie sporadycznie przydreptywała spać z rodzicami.

Majka jamochłon w wózku nie spała w nocy nigdy, w ostatnim możliwym momencie opuściliśmy na swoje szczęście dno łóżka, bo potwór wstał na giry szybko, wreszcie szykowalim się do wyjęcia sztachet, ale nastąpił niespodziewany zakup, który wynikał z innego zakupu i faktu, że dali nam w sklepie miesiąc na kupienie czegoś jeszcze za 70 proc. ceny. I tak w piwnicy wylądował produkt, który wyznacza kolejny etap w życiu łóżkowym dziecka, a nawet dzieci - dwójki za jednym zamachem. Piętrus.

Jak powiedzieliśmy Hance, że kupione jeszcze chyba w starym roku łóżko skręcamy w niedzielę, to zadała 17 razy pytanie "kiedy skręcamy łóżko?". Potem 24 razy pytała, czy "skręcę drabinę?". Potem 33 razy na minutę pytała "czy już może wejść?". A potem wlazła. Gęba od ucha do ucha to mało powiedziane, kąciki jej ust schodziły się na potylicy.

Ależ oczywiście, że ojciec głównie miał wątpliwości, czy nie za wcześnie, czy nie trzeba będzie podłogi poduchami wypełnić a w nocy dziecię pasem przywiązać. Ale odpowiedzi przyszły szybko trzy.

1) Hanuta wspina się po drabinie jak rasowy grotołaz;
2) łóżko nawet z materacem jest niższe ode mnie, a to znaczy że jest niskie;
3) W nocy Hanucie zachciało się sikać i zaspana nie zaryzykowała sama zejścia, tylko wyła spod sufitu. Mądra dziewczyna.

Majtek w tym czasie kimała poniżej, ale jeszcze nie w nowym łóżku, bo jednak ryzyko wielkie, że będzie non-stop z niego złazić, zamiast spać. Nie zamontowaliśmy dna zwyczajnie i tam wpasowaliśmy łóżeczko dziecięce. Jak ulał - klimacik jest, ciemno jest, etc. Generalnie - dobry wybór, dobra decyzja.

A jakby argumentów za było mało, zyskaliśmy - my rodziciele - dwa łóżka, na które można się wymknąć i dospać. Bo to stare Hanuty nawet dla ojca za krótkie było, a te dwa (na razie jedno) pozwalają się prawdziwie wyciągnąć. I to jest chyba najważniejszy powód pojawienia się pietrusa w domu.

PS: ZDJĘCIE PÓŹNIEJ, BO SIĘ DZIECKO UCHWYCIC NA FOTCE NIE DA SZALEJĄC POD SUFITEM.

Czwartek wszechmiar nastąpił. Hanka to nie była ważona z pół roku, albo i lepiej - rok. Bo jak dziecko nie choruje, to do przychodni się nie łazi i się nie waży.
A Majka też jakoś kilka miesięcy bez kontroli. Nawet po zmizerowaniu gęby rotawirusem nie wzięliśmy i nie poszliśmy na wagę. Jakoś to do szczęścia nie jest potrzebne, jak się widzi, że wszystko OK, bo je, śpi i rośnie. Lekarstw nie przyjmuje, używek też nie, więc nie ma co przeliczać na kilogramy.

No, ale jak już żeśmy poszli to hurtem, całe cztery Raje. Oto wyniki. W dzisiejszy ważeniu i mierzeniu padły następujące liczby:

Majka, wiek 1 & 2/12. Wzrost 79 cm, waga 10,6 kg, centyl 50

Hanka, wiek 3 & 7/12. Wzrost 100 cm, waga 15,5 kg, centyl 25 w porywach więcej.

Dwa wnioski są z tego takie, że dziecko młodsze z grubasa w normę nam się przemieniło, na tyle smukłą, że szczepionka po ocenie wzrokowej grubości uda (nie opasłe) tam właśnie została zapodana, a nie w łapę. Starsza - to większe zaskoczenie: A) że już metr ma, B) że kilogramów jak na nią sporo, bo wagą wyprzedza wzrost aktualnie, co w jej przypadku i stereotypie we łbie mym zapisanym jest zdarzeniem epokowym niemalże.

Innych wniosków nie będzie. Nie ma sumo, nie ma szkieletów, jest idealnie piękna średnia Rajowa.

Nie mam z tym nic wspólnego - nie nagabywałem, nie napraszałem się, nie nękałem, nawet nie upiłem licząc na profity. Samo wyszło. A tym lepiej, że z ojcem zaprzyjaźnionym, który o ile mnie pamięć w tej durnej głowie nie zawodzi, bo ostatnio zawodzi coraz częściej, zaczął wypociny swoje pisać po mnie. Nie wiecie o co chodzi? No to stosowny cytacik, a potem link.

Ojca Raj' to tytuł bloga prowadzonego przez Bartosza Raja: http://hantek.blox.pl/html. Motto bloga: 'Ojcowie Zdolnych Dzieci są Gorącymi Zwolennikami Teorii Dziedziczenia'. A dzieci ojca Raja to dwie dziewczynki, w wieku żłobkowym i przedszkolnym, obydwie bardzo zdolne. Blog ma charakter dziennikarskiego reportażu, nadawanego prosto z miejsca wydarzeń. Akcja na tacierzyńskim płynie zaś naprawdę wartko. Jest więc pierwszy dzień pójścia młodszej córki do żłobka, czyli całkowity spokój i uśmiech dziecka (udokumentowany na zdjęciach) oraz lęki i niepokoje przeżywającego to wydarzenie taty (przelane na stronę bloga). Jest karmienie córki młodszej (tytuł: "Wielkie żarcie najfajniejsze w opiekowaniu się dzieckiem"). Jest dziecko chore, karmione na diecie rotawirusowej, czyli papce marchwiowo-ryżowej. I jest też córka starsza, przygotowująca hurtowe ilości świątecznych ciastek do przedszkola i podekscytowany ojciec idący zobaczyć jasełka w wykonaniu córki starszej. Relacja z każdego dnia spędzonego z dzieckiem zdawana jest na żywo, a do wpisów dołączone są zdjęcia i filmiki na YouTube. (Kiedy Ojciec Raj znajduje na to czas ?). Jest zabawnie. I szczerze. A czasem też dość wzruszająco, jak we wpisie pod tytułem "Ona mnie jednak kocha".

Nie mam z tym nic wspólnego, powtórzę, a linka do artykułu na e-dziecku podesłał mi inny wymieniony tam tatusiek Małej B, z którym zresztą dziś się spotkaliśmy przed przybytkiem edukacyjnym w ramach wspólnej eskorty pociech. Ja już wsiadałem do auta, by Majkę do żłoba odtransportować, on ze swego z Małą B. się wynurzał. Ja gdy się skryłem, wziąłem telefon w dłoń i wykręciłem do Najwspanialszej Matki Globu, celem usprawiedliwienia: - Zapomniałem plecaka, czy Majka może bez kapci do żłoba podreptać? Odpowiedź, że nie ma problemu tylko na chwilę mnie uspokoiła, bo dla NMG większym problemem okazało się, że w tymże plecaku była spódniczka: - No tak, poszła w rajstopach samych, już mi się nie chce z tego powodu do domu wracać - rzekłem, choć słyszałem w słuchawce niezadowolone fuczenie.

A w pracy, jak już sławy bycia cytowanym w artykule doznałem, poczytałem sobie tatuśka Małej B:

Dziś do przedszkola zapomniałem zabrać jej... spodenek. Więc po zdjęciu grubych spodni na dwór, pomaszerowała do sali w rajtuzach. Będą bęcki od mamuśki w domu... no trudno.

Komentarz zawarty w zacytowanym powyżej artykule jest bardzo adekwatny, tak bardzo, że chyba motto bloga przyjdzie mi niechybnie zmieniać. Oto one:

Blogi to niesamowicie szczere i inspirujące portrety magicznego okresu w życiu mężczyzny stawania się i bycia aktywnym ojcem. Ich życie w domu spowalnia tylko pozornie, bo tak naprawdę zostają wciągnięci w wir świata, który rządzi się innymi prawami. I oni naprawdę potrafią się w nim dobrze bawić!

Spokojnie, ciągle na stanie dwójka dziewcząt. Ale weekend szalony. Najpierw w sobotę narada wojenna dotycząca wyjazdu wakacyjnego w miejsce GDZIE BYŁO ŚWIETNIE ROK WSTECZ. Narada niebanalna, bo trzeba było się wcisnąć z terminem między mundial a hordy Niemców naciskające na krwawy rewanż pod Grunwaldem.
W niedzielę - urodziny w rodzinie, też niebanalne, głównie dla starszych familii członków, którzy w tym czasie mogą sobie pogadać o dolegliwościach, smutkach, starości i plotach prosto z telewizora.

Niemniej dzieci też tam były i zachowaniami swoimi typowymi uraczyły.

Hanka na takich zlotach wygląda jak stary zgazowany passat, któremu do silnika wlano wzbogacacz paliwa, i który zwariował z tego powodu wrzucając i nie schodząc z wysokich (bardzo) obrotów. Biega non-stop, krzyczy nawet jeśli ucho słuchającego jest centymetr od jej paszczy, trzyma siki do ostatniej możliwej sekundy, potem w złości na kiblu już sikając mówi, że jej się nie chce. Nabija sobie siników bez liku, wszędzie jej pełno, typowe dziecko oczywiście, ale w którymś momencie, po godzinie-dwóch-raczej nie trzech, już niekontrolowalne. I gdy akurat trzeba wyjść, młodsze wyje ubrane w drzwiach, a starsze ucieka, to można i trzeba się wściec.

Druga Majka ma ścieżkę zdecydowanie odmienną - nakręcona wchodzi, a potem obroty spowalniają. Jest wycie bez powodu, które w świecie dzikich zwierząt przywoływaniem matki możnaby nazwać, są udawane histerie i nieodstępywanie na krok. Potem proces zanika aż do pełnej normalności, czyli wkładania do paszczy czego wlezie.

Wnioski są dwa. W związku z takimi a nie innymi zachowaniami potomków spokój jest wykluczony, bo wredne zachowania na siebie zachodzą i nigdy razem nie znikają. Drugi - dziecięta są wyjazdami wykończone, a po dwóch pod rząd - nawet zmasakrowane. Zmęczenie skrajne owocuje. Aktualnie ropą w oczach, jakimś spojówkowym badziewiem, może gały zatarte, a może to wietrzysko. Niemniej - albo trzeba wychodzić częściej, żeby doprowadzić do przyzwyczajenia i stanu normalności, albo wcale.

PS: Potrzebna dziewczyna, miła, może być blondynka, bez nałogów, która posiedzi z dziećmi 3-4 godziny 3-4 razy w miesiącu, żeby sobie rodzice zrobili wypad bez nakręconych pociech:-). W domu są aniołami, zaręczam.

A co ja wam tam będę gadał. Napiszę. W domu szantażuje, czasem jęczy, siostrę bije. A jak wchodzi do żłobka to anioł, kurna. Bo trochę jeszcze onieśmielony, ale jak się rozrusza, to Boże miej w opiece tę placówkę edukacyjną.
W czwartek test był - zaliczony - czy da się dwoma etatami i dwoma dzieciakami logistyczny plan przedszkolno-żłobkowy zrealizować bez pomocy osób trzecich.
Najwspanialsza Matka Globu spóźniła się jeno 5 minut na odbiór pociechy mniejszej, starsza jej co prawda wygarnęła, że za późno, ale to była ściema tak perfidna, że hej, bo dziś odbierana godzinę raptem wcześniej zaparła się kopytami i jak nieoswojonemu bydlęciu musiałem jej tik-takami pomarańczowymi drogę do szatni wyznaczać.

A rano? Rano jest wszystko w porządku od tego momentu, kiedy dziecko ubrane już nabiera na chodniku rozpędu na hasła "żłobek" i "ciocia", wygląda to mniej więcej tak (przerywnik na atak śniegu):

A wcześniej jest, jak to mówią, burdel na kółkach, sajgon, masakra, rozpierducha. Przepraszam za słownictwo, nadal nie do końca trafione. Kociokwik, mętlik, pierwszy wiraż na po starcie bolidów Formuły 1.
Jedna się rozbiera do rosołu skacząc po łóżku i wrzeszczy, że nago pójdzie do "Pędzącego Królika", tfuuuu... do przedszkola. Druga wylewa na białą, dopiero co uprasową bluzkę pomarańczowy sok i wrzeszczy, że nie umie grać w golfa... tfu, że mało. Gdy jedna pije mleko, to drugiej akurat nie leży, a gdy pytam o siku - to odmawia zeznań, tfu... - nie chce.
Po półtorej godzinie przesłuchań... tfu... starań i błagań spocony ojciec, albo spocona NMG połapawszy cholery dopina ostatni suwak, kiedy czuć smród afery.

Kupa w gaciach.

Kolejne minuty później, gdy opóźnienie sięga już średnich norm PKP ponownie ubrane dwie Rajówny gotowe są do wyjścia, kiedy starsza mówi: - Siku.
Tak - dwa etaty, dwie pociechy i dwie różne placówki edukacyjne to pikuś. Mały pikuś. Prawdziwe zadanie to skorelowanie wypróżnień.