OJCA RAJ

Bawi mnie to. Bawi mnie i śmieszy, kiedy rodzice zaangażowani przez przedszkolnych opiekunów pociech naszych starają się z językami wysuniętymi i przynoszą następnego dnia odrobione zadanie, gdzie ani jedna kreska świecówki nie wykracza poza linię, a 2,5 roczne dziecko ani razu nie myli się i nie maluje pola z trójkątem na zielono, choć jak wół napisane, że ma na niebiesko.

Jedno takie zadanie szczególnie zapamiętałem - dzieci 3 letnie (Majtek) miały zrobić karmnik. Technika dowolna. Ikonka młodsza zapamiętale cięła nożyczkami na kawałeczki tekturę, która potem mazała klejem a K. i ja kleiliśmy koślawy karmnik, potem obie z siostrą starszą Hantkiem zwaną pomazały nowoczesnym brokatem w żelu ów ptasi domek i oddaliśmy genialne dzieło do przybytku edukacyjnego.

Obok stała praca domowa dziecka młodszego jeszcze. A nawet dwie. Jeden to był kupny karmnik z kołków brzozy i wikliny. Drugi misternie wycięty piłą z deszczółek, zbity i pomalowany.

Zabawne to bardzo, że rodzice zaczynają rywalizować, choć jedynym powodem ich angażu w prace domowe ikonek powinno być spędzenie z nimi czasu. Dlatego parasolka Majki była różowa i przypominała balon, choinka niebieska i miała czarne bombki, a pomalowana wiewiórka miała spazmatycznie zielony kolor i dziurę od tarcia flamastrem w brzuchu.

Jestem dumny z prac domowych obu córek. Zdobią lodówki, pralki, ściany i okna. I nie narobiłem się przy nich, a spędziłem cholernie dużo dobrego czasu. I dużo bardziej cieszy przyniesienie do przedszkola unikatowego działa, niż odrysowanego z kalki mazidła, które nie tylko 3 i 5 latka nie zrobi, ale i 15 latek będzie miał kłopot. Po czymś takim nie da się upaćkać na tyle, żeby konieczna była wanna.

Nie moja sprawa? No nie moja. Zatem niech się bawią dobrze. Rodzice.